Muhabbet, sevmektir.

Arapça habba “sevdi” sözcüğünden gelen muhabbet, çok kullandığımız ama derinliğini ıskaladığımız bir sözcük.

Muhabbet dostluktur, ahbap da buradan gelir. Habip, sevgili de aynı kökten. Muhabbet, insanın sevdiğiyle yaptığı konuşmadır, diğerleri laflamaktır.
 Habib, hub kökünden geliyor. Su kaynarken oluşan kabarcıkların çıkardığı ses. Yani gönlüm sana kaynadı. Tıp bu olaya şöyle bakıyor; Kalp çok ısınınca beyne vuran hararet aklı çalışmaz hale getirir, buna da aşk diyoruz. Mecnun; aklını yitirmiş divane. Hub/Habib/muhabbet..
Aşk (ışk) “sarmaşık” demektir.Bahçeye düşen sarmaşık tohumu,nasıl bütün bahçeyi sarıp sarmalar,hatta dışarı taşarsa; gönüle düşen aşk tohumu da bütün bedeni sarıp sarmalar.Fakat bu deli sarmaşık zamanla zarar verir bu yüzden sevgiliye beslenen şey aşk degil muhabbet olmalı
 Muhabbetin köklerinden birininde "Habbe " den geldiği söylenir habbe tohum ,tane demektir.sevgiliye duyulan ilk his işte bu ilk tanedir ve muhabbetle sevgiyle büyüdükçe büyür o yüzden mühim olan sarmasiklik değil de tohumları serpmektir...